Toogmoment

Deze volstrekt misleidende titel heb ik uit louter commerciële doeleinden boven dit stukje geplaatst. Recent onderzoek toont immers aan dat titels boven krantenartikels en blogs  bepalend zijn voor de mate waarin ze gelezen worden. Ik zal dat zelfs bewijzen. Van alle stukjes die ik hier al plaatste steekt er ééntje met kop en schouders boven de rest uit qua ‘aanklikken’.  Met name dit hier. Juist, het stukje dat het meest miserie doet vermoeden schijnt de grootste aantrekkingskracht op de bezoekers uit te oefenen. Dus dacht ik, dat doen we nog eens dunnetjes over. (Hoewel, nu ik er over nadenk, deze was een hele goede tweede).

Toen ik begon na te denken over een titel die de ramptoerist in de culturele medemens in actie kon doen schieten dacht ik… alcohol. Dat trekt altijd de aandacht en brengt het slechtste in de mens naar boven. Kortom miserie van de beste kwaliteit die door de aard van het product gegarandeerd een langere houdbaarheidsdatum heeft. Vandaar: Toogmoment. Ja ik weet het, mé mij kunde lache!

Make your....

Nu ik dan de onverdeelde aandacht beet heb, kan ik melden dat wij van toneelgroep Streven op zondag aanstaande op het MOVE evenement te vinden zullen zijn. MOVE staat, oh goddelijke inspiratie, voor MOrtselse VEreningingen. Ja die van Mortsel weten van aanpakken. MOVE vindt plaats Loods 75 in Fort 4 van 14u tot 18u. En… nu komt het: om kwart voor vier zullen wij opnieuw een toonmoment houden dat alweer (een/dezelfde?) tip van de sluier zal oplichten. Allen daarheen. Al maak ik mij enigzins zorgen, aangezien we geprogrammeerd staan tussen de Taikwando club ‘Ban Ki-Moon’ en de  alcoholstokers  ‘Voor aardappel en vodka’. Dus qua theatrale dramatiek is dat misschien niet helemaal je dat. Of net weer wel natuurlijk.

Om werkelijk niets aan het toeval over te laten zal het Streven-standje opgefleurd worden met affiches van de komende producties en zullen we zelfs de onvolprezen affiche van Schoon Schip trachten te  evoceren. Daartoe heeft mijn lief niet minder dan twee goudvissen aangeschaft, kwestie van nog een ‘understudy’ achter de hand te houden. Deze visjes werden prompt door mijn kinderen in hun hart gesloten en bedacht met de geweldige namen ‘Ziggy’ en ‘Zeno’ wat in hun ogen, maar vooral oren, échte typische namen voor een stel goudvissen zijn. Ik persoonlijk dacht eerder aan Raymond en Joris, maar deze wereldse namen werden door mijn nageslacht prompt weggehoond. Dat vaderlijke gezag is nu al niet meer wat het zelfs in mijn fantasie nooit heeft voorgesteld. Zucht.

Enfin, om maar te zeggen dat het geweldige Streven promoteam van de partij is op de MOVE en dat de cast van Schoon Schip weerom het beste van zichzelf zal geven.

Waarvan akte!
Tot daar.
(deze mededeling)

BerD

Tegoedbon

Zo de eerste schoolweek zit er alweer op. En die brengt ons ook weer een week dichter bij het ultieme moment voor elke theaterproductie: de première. Nu we volop bezig zijn met de laaste aanpassingen, de laatste wijzigingen, kortom het betere tuningwerk, word ik soms overvallen door buien van opruimwoede. Tot spijt van mijn lief, voorlopig alleen maar in mijn hoofd, maar het is slechts een kwestie van tijd vooraleer dit zich zal vertalen in de échte wereld. Dan word ik fysiek. Allicht. 

Geef toe, een bijzonder fleurige creatie van Griet G.

 

Bij het verwijderen van deze muizenissen – ze stralen uit als een nevel, maar dan omgekeerd- struikelde één van mijn vier  hersencellen over kostuumschetsen die ik blijkbaar nog niet de wereld heb ingestuurd. Die had je dus nog van mij tegoed. Eerder gaf ik al een inkijk in wat sommigen zullen dragen op de scène en nu dus een voorsmaakje van wat sommige niet zullen dragen op de scène. Want als deze tekeningen van de fantastische hand van  Griet G. (of  ‘van de hand van de fantastische Griet G., dat is eigenlijk nog juister) iets aantonen dan is het wel dat er af en toe ook  ideeën sneuvelen. Vandaag dus een beetje Trinny & Sussanah: What not to wear.

 

Over dat zwart is geweldig hard nagedacht

 

Verder heb ik de jaarlijkse fietstocht van toneelgroep Streven aan mij voorbij laten gaan, maar niet de daarop aansluitende mosselsouper! Hoewel ik achteraf dat laatste misschien beter wel had laten passeren. Het was een beetje vis noch vlees. Neen, ik ben de hele dag in de weer geweest met ‘de muziekskes’ van Schoon Schip. Muziek bij een theatervoorstelling, het zal altijd een uitdaging blijven. Maar, van hieruit kan ik melden dat ik geweldig tevreden ben met het resultaat. Op papier. Moet nog blijken of dat ook werkt als de acteur en actrices beginnen… euh, te acteren. En dat kan soms toch weer anders uitdraaien. Op papier zouden we bij de Rode Duivels namelijk ook over een talentrijke generatie beschikken, maar op het veld blijkt daar vooralsnog niks van. 5-0! Geef dan ineens forfait. Ongetwijfeld een verkeerd ‘muziekske’. Als ik bedenk aan de vele Braziliaanse samba melodietjes die ik heb gekozen, moet dat op het Schoon Schip-plein tot flitsende combinaties door het midden leiden gevolgd door een paar geweldige afstandschoten.

Oh ja, voor ik het vergeet. Alweer een dienstmededeling:

De kaartenverkoop loopt. En blijkbaar goed. Dus bij deze een wat doorzichtige aanrader: Gelieve niet te lang te wachten met het reserveren van je kaarten. Dat kan telefonisch op 03 449 83 02 of gewoon door hier te klikken en on line (jawel wij zijn mééé!) je kaarten te reserveren. Verder vraagt het CTIT (comité ter inrichting van theatervoorstellingen) ook nog even te vermelden dat de voorstellingen starten om 20u15 stipt.

Nog 4 (vier!) repetities in onze welriekende kelder en dan de zaal in. Het begint nu geweldig te naderen. Langzamerhand maakt enige zenuwachtigheid zich van mij meester terwijl ik daar metafysisch objectief steeds minder reden toe heb. De mens blijft een raar dier.

Tot gauw,

BerD

Tonen die handel (2)

Feestbestuurder van toneelgroep Streven Joris VC was afgelopen zondag ook van de partij op het toonmoment van ‘Schoon Schip’ tijdens de cultuurmarkt. Joris VC is altijd van de partij als de sfeer de hoogte in gaat. Daar moet haast een oorzakelijk verband tussen bestaan. Bovendien beschikt dit party animal ook nog over een scherpe pen. Pun fully intended. Dat mocht ik vandaag nog ondervinden toen hij me een uit te kluiten gewassen gastcolumn bezorgde die ik graag aan de goegemeente ter beschikking stel. Ellenlang en ongecensureerd. Die van het Kiel zullen het geweten hebben!

‘Ere wie ere toekomt’ (groeten uit de hel van Deurne-Noord)

“Dag BerD”

Zo begin ik altijd, of toch meestal, doorgaans dus. Want net als dat stuk of wat vriendinnen dat Boudewijn de Groot te geef had, ben ik welopgevoed en zeer verstandig.  “Ik ben  je een verklaring verschuldigd”, zou ik er nu aan moeten toevoegen want ik heb je onlangs – we schreven zaterdag 29 augustus – een sms gestuurd die u blijkbaar zo intrigeerde dat je me er onmiddellijk op hebt aangesproken.  Op die stemmige, zonovergoten en van Streven-verwachting bulkende Sint-Nicolaasplaats nog wel, hartje stad, in de schaduw van de geteisterde Carolus Borromeuskerk. Terwijl Freija VD zich nagelbijtend zat of beter liep, stond (‘sting’), hing (‘hoeng’) af te vragen of ze er wel goed aan had gedaan zich in te schrijven in uw project; terwijl de schone vrouw Rita S haar zenuwen in bedwang probeerde te houden middels een platte water (wat zelden een goed idee is); terwijl Nicole P tot nut van ’t algemeen haar eerste zondagse Leffe nog eventjes uitstelde en zich van pure stress eveneens, weze het zeer kortstondig, tot hetzelfde platte water beperkte; kortom terwijl iedereen, maar dan ook iederéén tot zijn/haar tenen toe gespannen zat te wachten op het toonmoment, waarop uw ‘Schoon Schip’ een eerste keer het iets ruimere sop zou kiezen, zoals onze kantieke schoolmeester het zo mooi zou hebben kunnen zeggen. Welnu op dat eigenste ogenblik kwam jij, BerD, op mij af !

‘Ere wie ere toekomt.’ Zoals je weet zijn de titels boven mijn stukken niet zomaar lukraak gekozen, er is over nagedacht en deze kop heb ik uit ‘Het Spaanse spook’ van de onvolprezen Willy Vandersteen.   Want, met weliswaar iets minder grandeur dan die waarmee die Spaanse soldenier eer betoonde aan Lambik, Suske en Wiske – onze helden hadden zich intussen uiteraard, maar dat wist de brave borst natuurlijk nog niet, reeds uit hun netelige positie, in casu een brandende windmolen, weten te bevrijden – wil ik hier vooral een kleine ode brengen aan onze ere-voorzitter Eric, excuseer ‘dokter’ Eric VP.

Eric VP is, dat weet je, een zeer beminnelijk man. Zo stelde hij enkele weken geleden nog geheel belangloos zijn tuin, zwembad, echtgenote en wijnkelder ter beschikking voor een bestuursvergadering van onze groep. En ook nu verdient hij alle lof. Want dat er eergisteren meer dan negentig kijkers aanwezig waren op uw toonmoment, is in niet geringe mate zijn verdienste.  Om uw ‘Schoon Schip’ te promoten begaf hij, dokter Eric VP dus, zich immers met ware doodsverachting en slechts gewapend met een pakket Streven-folders onder al die cultuurminnende Vlamingen – sommigen hadden warempel nog een ringbaardje – die ’t stad hadden ingepalmd.  Zelfs uw eigen Freddy S, waarover meer in een volgende bijdrage, werd door onze ere-voorzitter totaal ongevraagd doch daarom niet minder krachtdadig in de nek gegrepen en hoogstpersoonlijk het Noordteater binnengesleept.  Samen met vrouw en kind nog wel, en dat terwijl Freddy S nu net eens een keertje incognito in de massa wilde opgaan. Wat in zijn geval natuurlijk niet evident is, maar ook daarover later meer; we kunnen nu eenmaal niet alle vuile was tegelijk buitenhangen.

Terug nu naar mijn sms. Zo ging-ie, je kan het nakijken: “Groeten uit de zogenaamde Hel van Deurne-noord.  Uitleg volgt later via uw Schoon Schip”. Eén beeld zegt naar verluidt zoveel meer dan duizend woorden, en kan bovendien de insinuatie ontzenuwen dat ik me in de slaapkamer van één van uw actrices bevond. Met alle respect voor Tom L, maar dit is dus wel degelijk de enige echte ‘Hel van Deurne-Noord’ :

De hel van Deurne-Noord

Bestaat er, mijn beste BerD, een genereuzere stilte dan deze van een ogenschijnlijk uitgestorven voetbalstadion ? Een slapende reus die langzaam tot leven komt, die geleidelijk volloopt met spanning en met hoop, om uit te barsten in emotie en ongetemde vreugde ? Of om, zoals zaterdag eens te meer en uiteraard opnieuw volkomen onverdiend, ten onder te gaan aan bittere frustraties ? Lees er ‘De Movo Tapes’ of ‘Mim’ nog eens op na en denk er meteen de ranzige geur van bitterballen bij.

Ik kom niet graag te laat, zeker niet op het voetbal, en had me ongeveer een uur voor de aftrap met een biertje op de mythische tribune 2 gezet.  Ik groette ‘den iksaaid’, het sympathieke alter ego van onze voorzitter.  En ik groette u, vanuit de nok van dat verweerde, uitgeteerde gedrocht.  Want ik dacht aan u, aan uw stuk, uw verlangen naar succes, naar applaus.  Er komt geen bengaals vuur aan te pas, geen geroep of getier, geen ingeslagen ruiten, geen dampende paarden, geen stampende hoeven, geen … ach er is zoveel.  Maar is er iets mooiers denkbaar voor een regisseur dan de zaal, uw tribune zeg maar, die zich vult ?  Met mensen die komen kijken en genieten, die nerveus zijn en vol van verwachting, die zich de plichtplegingen, het ritueel – vestiaire, programmaboekje, zaalpersoneel, nog even een piske of wachten tot de pauze – laten welgevallen.  Die, zoals ik het ooit bij uw vriend Carl R vaststelde, theater komen vieren? Dan is het feest, dan heerst er vreugde. Ik zag het verband, vandaar mijn groet.

Nu heeft onze ere-voorzitter, om toch even bij de les te blijven, zich onlangs geout als supporter van die andere club (nu ja) uit het Antwerpse.  Afgaande op wat ik heb opgepikt op tribune 2 is hij dus een ‘wanker’.  Soit, het zij zo :  every circus needs its clowns.  Zo-ook het Belgische voetbal en voor het overige is dokter Eric VP een fijne kerel, met een  interessante tuin, dito echtgenote en wijnkelder.  Folders uitdelen, zo weten we nu, kan hij bovendien als de beste.

En jullie, want daarover gaat het hier toch, jullie waren gewoon heel goed zondagmiddag. Alleen de regisseur zat met zijn gedachten dus even elders. ‘Tobben’ zou ik het niet noemen, eerder een licht gepeins. Dat mag, dat is des mensen. Maar ga nu vooral niet te veel inzitten met den ‘iksaaid’ en zijn maten ‘oep den twee’: wij zijn geen ratten, wij komen  terug ! En ziehier tot slot, de volgens sommigen mooiste plek van Antwerpen en omstreken, de ‘Hel van Deurne-Noord’, in betere en rustigere dagen. A theater of broken dreams, om even weg te dromen …., tu quoque, Eric.

De Bosuil

Joris VC

Geef toe,  niet slecht hé? Voor een feestbestuurder.

BerD

Niks (v)(d)*an de waarheid

Net terug van de Cultuurmarkt in Antwerpen. We hielden daar een toonmoment. Als amuse-geule. In de hoop dat het naar meer smaakt. Terwijl ik hier alleen reacties krijg van Raymond DB en Joris VC als hij zich niet over een diep arbeidsconflict moet buigen, werd ik op de Cultuurmarkt zowat om de haverklap aangesproken.
Aangesproken? Eigenlijk meer geïnterpelleerd. Of dat allemaal wel waar is wat ik hier op deze blog neerschrijf? Of die Victoria B. echt naar de première van Schoon Schip dreigt te komen? En of ze die metrosexueel van haar dan meebrengt? En of dat niet ongelofelijk duur is om zo affiches in het Shopping Centre van Sint Niklaas op te hangen? En dat van die ondergelopen kelder, dat was er ook wel ruim over.  Het laat zich qua trend samenvatten als: “Zeg BerD, zitte gij op diejen blog van a ni ongelofelek uit ave nek te zwetsen? Doa is toch allemoal gen fluit van woar zekers?”. Ik hoorde eergisteren dat universitair onderzoek heeft uitgewezen dat de Brabantse tussentaal aan een opmars bezig is. De academische wereld dwaalt. Na vandaag weet ik wel zekers dat de tussentaal ons een hele tijd geleden al Tsunami-gewijs heeft overspoeld en geslachtofferd. Nee, echt. Nergens beter dan thuis.

Maar, goede vraag natuurlijk. Of dat het allemaal wel waar is.  Ze laat zich met enige nuance beantwoorden.

Parkwachter Wim Helsen aan het werk op Fort IV

Een tijd geleden zag ik een try out voorstelling van Wim Helsen. Je kent hem wel, die parkwachter van Fort IV in zijn blauwe uniform. Voor zijn performance grasduinde Helsen in wat ik voor het gemak maar even ‘gefictioneerde herinneringen’ zal noemen. In een interview dat ik nadien op de radio hoorde, stelde de interviewster ook die vraag: ‘Is dat nu allemaal waar, wat je vertelt in je programma?’ Het geslepen antwoord luidde: ‘Niet alles wat ik vertel is waar, maar er zijn ook heel veel ware dingen die ik niet vertel’.  Iguess that says it all… Niet alles wat ik schrijf is waar maar er zijn heel veel ware dingen waar ik niets over schrijf. De gebroeders van Vermaelen Projects zullen toegeven: dat is een wereld van verschil is.

Ja die Wim is niet van gisteren, helemaal niet, hij is van Morstel weet ik wel zeker. En zijn broer zat bij mij op school en was in mijn herinnering nog veel eigenzinniger dan de broer die het ondertussen gemaakt heeft als ‘eigenzinnig cabaretier’. Maar ook dat kan natuurlijk een gefictioneerde herinnering zijn.

Nu wat dat toonmoment betreft, dat ligt een beetje moeilijk. Ik was heel erg blij met wat we toonden en misschien nog blijer met de leuke reacties achteraf. Maar omdat eigen lof stinkt, speel ik graag leentje buur bij mijn vorige post, waarop Raymond DB zijn indrukken van de kleine performance in het Noordteater al neerpende:

Een zomerse zondag- de laatste in augustus-aanbieding- en dan kuieren tussen een duizendkoppige menigte op de jaarlijkse hoogmis van Cultuurminnend Vlaanderen, zijnde dé enige en enige Cultuurmarkt te Antwerpen. Gewoon zalig toch!
En…dan ook weten dat vandaag, 30 augustus 2009, een glimp zou gegeven worden van het ‘Schoon Schip’ in het Noordtheater op de Sint-Nicolaasplaats, stipt om 15.30u.
Ik kreeg evenwel bijna de schrik van mijn leven toen ik deze ochtend hoorde dat de Carolus Borromeuskerk geteisterd was door een felle brand. Het Noordtheater is daar vlakbij en ik zag het ‘Schoon Schip’ al mee in de vlammen opgaan.
Gelukkig bestond er nog zoiets als gerechtigheid zodat én kerk (gelukkig maar) en het nabijgelegen Schip geen te hoge averij opliepen.
Rond halfvier zag ik tussen de vele wachtenden aan de kade van de Sint-Niklaasplaats al enkele bemanningsleden van het ‘Schip’ staan mét de kapitein – evenwel zonder Italiaanse outfit – popelend op het moment suprême.
En zie…een meer dan overvol theaterzaaltje kon daarna -stipt om 15.30u.- gedurende een dik kwartier het Schoon Schip zien afvaren na de maidenspeech van BerD, Daems voor de vrienden.
Het voer nog niet direct uit met al de middelen voorhanden, maar het was voorwaar al meer dan het bekijken waard!
Zegt dat deze eenzame blogger het gezegd heeft en… zij die nog niet overtuigd zijn, moeten op zondag 13 september in Fort 4 te Mortsel dan maar komen kijken naar een toonmoment tijdens de Move-dag om het dàn met eigen ogen ook toe te geven.
Ik was dus vandaag een gelukkige getuige van een druk bijgewoond toonmoment.
Ik kan iedereen adviseren om nu zonder dralen kaarten te bestellen voor dit meer dan mooie Schip.
Mijn lijnen lijken misschien wat overdreven maar weet dat ze in een heerlijke eerlijkheid zijn neergepend om u allen te overtuigen.
Meer wil ik er nu niet over kwijt op deze laatste zomerse vakantie-zondag waarop het ‘Schoon Schip’ laten zien heeft dat het zeevaardig is!
Raymond

Zo, dat komt dus niet van mij.
Mijn dank aan de ruim 90 mensen die in heel warme omstandigheden een kijkje kwamen nemen.
Rest er mij niks anders dan het Noordteater en voorzitter Marc VE te bedanken voor de speelgelegenheid, de gastvrijheid en de hele leuke namiddag op het Sint Nicolaaspleintje.
Voor herhaling vatbaar.

BerD

Tonen die handel

Voor hen die het interesseert; even een dienstmededeling.
Op zondag 30 augustus, dat is overmorgen, vindt in Antwerpen de Cultuurmarkt plaats.

Nu wil het toeval dat wij, van toneelgroep Streven, en meer bepaald wij, van de Schoon Schip productieploeg, daar acte de présende geven. Zelfs meer, wij lichten daar alvast een tip van de sluier op door middel van wat men noemt een ‘toonmoment’. Dit dient niet verward te worden met een ‘toogmoment’ dat allicht zal volgen op eerder aangehaald toonmoment.

In alle ernst:
Op zondag spelen wij een bescheiden toonmoment in het stemmige theaterzaaltje van het Noordteater aan de Sint Nicolaasplaats in Antwerpen. om halfvier zullen we daar de intro van ‘Schoon Schip’ ten beste geven, maar het loont de moeite om vroeger te komen of langer te blijven, want een hele rist van andere gezelschappen laten eveneens het beste van zichzelf zien. Iedereen van harte welkom.

Tot dan?

BerD

We maken water!

Zo. Het is waar. Ook in België is het fantastisch weer. Zeker als je nog niet moet gaan werken. In die gelukkige toestand bevind ik me. Voer momenteel een geweldig gevecht met een Ikea dressing kast, waarvan ik nog steeds hoop dat ik het als winnaar kan beëindigen. Hopelijk houd ik niet teveel vijsjes over.

Een voorspoedige nachtelijk rit van 10u en half, heeft me weer terug naar de realiteit gecatapulteerd. Vanavond voor het eerst weer repetitie. Ik was letterlijk een half uur weer thuis en mijn lief en kinderen probeerden de gemiste nacht bij te slapen toen ik even mijn mail checkte. Ja ik weet het, het is een verslaving. Daar trof ik twee berichten in aan die me van de hemel naar de hel slingerden. Of andersom, dat is zelfs mij niet helemaal duidelijk.

Ten eerste werd me gemeld dat toen de cast zonder regisseur een tekstrepetitie wilde houden afgelopen donderdag en ze zich naar onze vaste repetitiestek in de kelder van het Lepelhof wilde begeven, ze vaststelden dat het hevige onweer van de dag daarvoor diezelfde kelder onder water had gezet. Water! Tot daaraantoe. Maar in dit geval blijkt het rioolwater te zijn! Qua goedkope symboliek voor een productie met de titel ‘Schoon Schip’ kan dat tellen. We maken water in het repetitielokaal. Ik hoor het hoongelach van heel Mortsel klinken tot in Boechout. Ik wil weer op vakantie. Of toch alleszins weg van hier. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Tweede bericht dat me weer enigzins met het leven kon verzoenen. Dat dekselse promo team. Nu bereikte me twee foto’s van  het enige echte celebrity koppel (sorry Sam & Kelly!) dat tegenwoordig in LA resideert vanwege voetbalverplichtingen van de echtgenoot in kwestie.  Dat dit koppel een feilloze radar heeft voor het oppikken van wereldwijde trends is algemeen geweten, denken we maar aan de perfect getimede uitbreiding,  nog grotere uitbreiding en weer wat inkrimpen van de cupmaat van La Posh herself. Welnu, diezelde Victoria B. werd vorige week gespot op een gala -steeds op zoek naar middelen om haar street credebility op te …euh krikken – met een affiche van onze ‘Schoon Schip’ productie. Ik weet niet of het reclame is, maar het is alleszins wel een stunt, niet?

Victoria B.wil niet achterblijven en helpt een handje bij de promo campagne: Posh!

Maar wat schetste mijn nog grotere verbazing? Om zijn vrouw te steunen of voor te blijven, dat is me niet helemaal duidelijk, stelde echtgenoot David B. zijn allernieuwste tattoo voor. Blijkt plots mijn beeldtenis op het torso van deze metrosexuele man te prijken!  Opnieuw: ik weet niet of het reclame is, maar, opnieuw: het is wel een stunt. Ok, het zijn nog geen 53 sterretjes in zijn aangezicht, maar dit zal wereldwijd minstens zoveel aandacht trekken. Kimberley, eat your heart out!

Ik vrees dat Becks het een beetje kwijt is

Zo, nu ga ik me weer mentaal voorbereiden op de confrontatie met al die sterke madammen die de repetities bevolken. Ja, ja, zoals de Antwerpse uitdrukking het stelt:
Veel volk in de winkel! (Er moet toch iets mis zijn met mijn geest, dat ik blijkbaar steeds dat soort associaties maak)

Tot binnenkort!

BerD

Springen!

Het is zegge en schrijve 19 augustus en dit was zonder twijfel de warmste dag tijdens ons verblijf hier aan het Como meer. Maar ik begrijp via mails en sms’en dat dat eveneens geldt voor België en bij uitbreiding Europa. Een wee gevoel overvalt me, zoals me dat elk jaar gebeurt als de uithuizige vakantie op zijn laatste benen loopt. Het besef dat die zee van twee weken tijd die aanvankelijk nog voor je ligt steeds onherroepelijker achter je begint te liggen zorgt steeds voor een een soort zurig gevoel in mijn benen, wat ik ook wel eens heb als ik plots een hoge hoogte, of neen, liever: een diepe diepte onder me zie opduiken.  Dat kan op een brug, een balkon, ja zelfs op een ladder. Ik zal het maar bekennen: ik ben geen hoogdravende held. In tegendeel.  Dat gevoel dus, waarvan iedereen beweert dat het alleen maar tussen je oren zit, maar waarvan ik met 100% zekerheid kan zeggen: Ik voel dat in mijn benen.

Nog heel even het uitzicht vanop ons balkon in Pianello del Lario op het Lago di Como

Natuurlijk hebben we intens genoten van het mooie en het lekkere Italië. Dat spreekt. Je moet ook al een minkunkel van een epicurist zijn om dat niet te doen. Ik heb aan het zwembad me ijverig op de ‘Milennium trilogie’ van Stieg Larsson gestort en tot mijn verbazing vastgesteld dat die zulk een hoog ‘page turner’ gehalte heeft, dat ik deel 3 ook had moeten meenemen, want ik was op geen tijd door deel 1 en 2 door. Samen met mijn lief heb ik het volledige eerste seizoen van de briljante ‘Mad Men’ reeks bekeken en weer eens bevestigd gekregen waarom HBO blijkbaar steeds weer de top in Amerikaanse fictie (Six Feet Under! The Sopranos! Curb your enthousiasm!  The Wire…)  weet te produceren. Niet onbelangrijk hoogtepunt tijdens deze vakantie was de aankoop (of juister het cadeau van mijn lief) van twee echte Italiaanse zijden dassen, die hopelijk perfect passen bij de twee nieuwe pakken die in Boechout in de kast hangen. Bij deze ook de plechtige belofte om één van deze dassen te dragen bij de première van ‘Schoon Schip’ op vrijdag 25 september in de Mark Liebrecht Schouwburg. Want de creatie van een Amerikaans toneelstuk voor het Nederlandse taalgebied vraagt om een zekere grandeur. Een Italiaanse das kan daar alleen maar toe bijdragen. Als mensen me dan na de voorstelling zot van glorie doorheen Het Theatercafé zien flaneren en de voorstelling maar niks vonden, dan kunnen ze nog steeds met een zekere ‘cool’ zeggen: “Wat een stijlvolle das heb jij aan”. En ik zal dan met enige blasé antwoorden: “Dankjewel. Italiaans. Van zijde”. Dan kan de noble  art of conversation toch weer zijn bestaansrecht opeisen.  Ja de Oscar Wilde in mij is er helemaal klaar voor.

Tijdens deze vakantie heb ik ook veel gepiekerd over hoe die laatste rechte lijn naar de première van ‘Schoon Schip’ idealiter zou moeten verlopen. Als een heuse Mikael Blomkvist heb ik ook maar meteen wat knopen doorgehakt en verbanden gelegd. De rest is een kwestie van executie. Toch weer met een vorm van verbazing vastgesteld dat wat afstand nemen van iets wat je nauw aan het hart ligt, vaak helpt om de dingen scherper te zien.  In schoon Frans zegt men: Reculer pour mieux sauter. Graag zou ik dat hier even in het Italiaans citeren, maar helaas, verder dan enkele smaken van gelati kom ik na twee weken nog niet. Mijn dochter vind de mocca het lekkerst.

Om maar te zeggen dus dat we qua productieproces van ‘Schoon Schip’ nu in de fase zijn aanbeland dat we vrijwel alles in het lang en het breed hebben besproken en dat het nu tijd wordt om the crap te cutten en er gewoon voor te gaan. Als mensen het dan niks vinden, dan moeten ze mij daar maar in de eerste plaats met de vinger voor wijzen. in mijn hoofd zijn alle keuzes nu wel zowat gemaakt, je kan niet bezig blijven met de dingen ter discussie te stellen omwille van de discussie zelf. Ik weet ook dat anderen dat anders zien. Daarom zijn zij ook de anderen natuurlijk.

Hoewel de internetlijn hier flinterdun is (na een miraculeuze heropstanding van welgeteld één middag van het snelle draadloze netwerk in huis, die rare Deen van hiernaast heeft daar volgens mijn veel mee te maken) wil ik dit toch nog even proberen te delen. Onderstaande foto kwam door dat hele dunne internetlijntje tot bij mij gekropen. Pixel per pixel, tergend traag. Ik weet niet wat het promoteam hiermee probeert te bereiken maar als het doel was de regisseur van zijn sokken te blazen dan kan ik zeggen dat ze daar zonder meer in geslaagd zijn. Centrum Brussel! Affiches! Ik heb steeds meer het gevoel in mijn eigen Milennium trilogie verzeild te zijn geraakt.

Shop in hartje van Brussel gesandwiched tussen 'Schoon Schip' affiches

Wij rijden eerstdaags terug naar het hoge Noorden. Ik hoop daar terug met mijn twee voeten op de aarde neer te dalen.
Ik ben er helemaal klaar voor.

BerD

The Sequel: Ciao Bella Returns!

Het is vandaag 15 augustus en ik kijk uit over het prachtige Como meer.

Niet alleen Italië, maar ook groot Antwerpen viert moederdag. En ik vier in dit kleine aardse paradijs mijn 44^ste verjaardag. Er zijn slechtere plaatsen en momenten om dat te doen. Maar 44 begint wel vervaarlijk naar de 50 te gaan. Terwijl ik gewoon een jongetje van 13 ben. Altijd al geweest. Dat moet iemand met toch ooit eens uitleggen.

Ik beloofde al eerder om ook vanuit Noord-Italië verslag te doen van de vorderingen(?) die de Schoon Schip productie maakt. Dat is iets omslachtiger gebleken dan het mij toescheen voor de afreis. Na een al bij al vlotte reis hierheen trof ik immers een heerlijk snel ‘wireless network’ aan, dat na twee dagen plots uit de lucht verdween. Het leek Radio Veronica wel.

Maar nu heeft het immo kantoor me een heuse ‘Vodaphone GPRS via USB stick’ verbinding ter beschikking gesteld en zie ik ben weer onder de virtuelen.  Alleen hééél langzaam, die verbinding. Even naar De Standaard site surfen om te volgen wat er in België gebeurt, zit er niet in. Tegen de tijd dat de pagina zich eindelijk begint op te bouwen vraag ik me alweer wanhopig af wat er mogelijk zo interessant kan geweest zijn aan dit mediocere bericht. Het zegt veel over mij en bij uitbreiding veel over de maatschappij. Ik zal het maar als een goed teken beschouwen zeker? Van onstressing.

Maar vergis je niet. Ondertussen maalt dat ‘Schone Schip’ maar door. Vooral de informele nabespreking op het terras na die eerste doorloop. Het heeft te maken met de bomen en het bos. Als regisseur heb je vaak de angst dat je iets fundamenteels ‘gemist’ hebt. Iets waar je glorieus overheen gelezen hebt. Niet dat ik dat gevoel had na die doorloop, maar er moet allicht hier en daar toch nog wel iets op punt worden gesteld. Tel daar het complexe lichtplan en de juiste muziekjes op de juiste moment en plots lag ik hier onder een laken te woelen en te denken: Ik heb nog wel heel veel werk voor de… boeg. (En dan ook nog die projecties!) Mijn God, waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk?

Gelukkig kwam me na ons leuke promokarretje dat Raymond DB blijkbaar maar niet gespot krijgt me alweer een ander bewijs van onze intense promocampagne aanwaaien. Bekijk onderstaande foto even. Jawel, de affiche campagne is afgetrapt en zoals je kan zien was het Shopping Centre van Sint Niklaas één van de eerste publieke plaatsen waar we letterlijk groot uitpakten.

Shopping Centrum in Sint Niklaas: de affiche primeur!

Zeer benieuwd wat dat bekwame promo team nog allemaal in petto heeft.

Er rest me niets anders dan vanavond het schilderachtige dorpje Menaggio af te struinen en een leuke tafel te versieren met zicht op het meer en passend die 44 te vieren. Voor vandaag kan ik me wel verzoenen met dat getal.

Ciao!

BerD

Ciao Bella!

Onze promowagen vers van de beletteringsshop

Het ziet er naar uit dat ik met een gerust gemoed richting Lago di Como kan vertrekken voor, al zeg ik het zelf, een welverdiende vakantie. Net weer thuis van wat ook wel genoemd wordt ‘de eerste doorloop’. Daar kan men zich het volgende bij voorstellen: de regissseur houdt zijn mond en actrices en acteur worstelen zich zo goed en zo kwaad mogelijk doorheen het stuk. Dat was dus met met vallen en opstaan. Maar toch vooral met opstaan. Natuurlijk mist het nog schwung en tempo, maar het zou wel heel raar zijn moest dat nu allemaal al feilloos lopen.  Zoals ik gisterenavond op het terras aan ons publiek argumenteerde: De winnaar van de Dauphiné wint zelden de Tour de France. Te vroeg pieken is dodelijk. Zonder meer.
Schoon Schip zit redelijk op koers. Aan het niveau van de woordspelingen kan je merken dat die vakantie broodnodig is: de scherpte voor doel is weg, om eens een willekeurige voetbaltrainer te citeren.

Dat wil echter niet zeggen dat het hier de komende weken stil blijft. Als alles goed gaat zal ik in het warme Italië ook ‘on line’ zijn. Tot spijt van wie het benijdt. Dat laatste betreft dan voornamelijk mijn lief. Maar daar kunnen altijd goede afspraken over gemaakt worden, niet? Kunnen we meteen eens checken hoe world wide dat web eigenlijk is. Wat er dan wel te melden kan zijn vanop een vakantieadres? Meer dan men zich kan indenken.  De afgelopen maanden en weken zijn er vele kleine zaadjes geplant om ervoor te zorgen dat Schoon Schip straks een behouden vaart tegemoet gaat (ai toch, vakantie, nù!) . Hopelijk zijn de eerste resultaten daarvan eerstdaags al te merken en kan ik daarover van achter een dampend bord pasta met een glas koele witte wijn verslag uitbrengen. 

Zo’n eerste resultaat is al dat ik hier op de valreep met enige trots en bombarie kan aankondigen: De Schoon Schip promowagen!
Ziet hij er niet geweldig uit? Deze zal de komende weken door Mortsel en verre omstreken rijden om het publiek warm te maken voor de voorstellingen en ervoor te zorgen dat de kaartjes de deur uitvliegen. Alles voor de kunst. Uiteraard. We hebben ook al een aantal aardige promotiemeisjes die allemaal geselecteerd werden op basis van hun… theatrale kwaliteiten, dat spreekt. De productieleiding laat me weten dat er momenteel nog twee vacatures zijn in het promoteam, dus zij die zich aangesproken voelen kunnen zich nog steeds kandidaat stellen. Foto mét CV volstaat. Selectieprocedure bestaat uit diepte-interview afgenomen door de regisseur. Opnieuw: Alles voor de kunst. Opnieuw: Uiteraard!

Mij rest nu niks anders dan mijn koffers te pakken en richting het verre zuiden te rijden.

Ciao!

BerD

“Dan toch de liefde”

Heb ik al verteld dat ‘Schoon Schip’ actief gepromoot dient te worden? Nee? Dat moet dus. Willen we het publiek in dichte drommen verwelkomen in de Mark Liebrecht Schouwburg. En voor dat iemand daar vervelende vragen over begint te stellen: Ja dat willen we.

Daartoe dient geen middel onverlet te worden gelaten. Ik berichtte hier al eerder over de grote inspanningen die geleverd werden om met een wérvend beeld uit te kunnen pakken. En hoewel een beeld veel zegt, moet ik toegeven dat het woord me misschien nòg liever is. Daarom niet efficiënter, maar wel liever.

Loop je door Mortsel of aanverwante dorpskernen.
Kom je bekend volk tegen.
Waar of ik mee bezig ben.
Regisseren?
En wat voor iets is het?
Of wordt het?

Op zulke momenten heb je niet zoveel aan een pakkend beeld.  Nee, dan heb je veel meer aan het juiste woord. Bij mijn eerste pogingen verloor ik me in lange bespiegelingen en begoochelingen:

dat het een komedie is maar toch ook weer niet
dat het serieuze kost is maar ook wel erg om te lachen
dat het over moppen vertellen gaat maar ook over het leven zelf

En dat het erg Sarah Ruhl is, een soort op zichzelf staand genre. Zoals elke Almodovar film je vanaf de generiek toeschreeuwt; ‘Ik ben een Almodovar film!’  Zoals we ook alleen maar wisten wat het woord Merckxissimo betekende nadat Eddy het door zijn bovenmenselijke palmares een betekenis had gegeven.  Zoiets. Maar dan Ruhliaans, als het ware.

Maar daar heb je niet zoveel aan, als je op de Statielei in Mortsel staat te socializen. Omtrent wat voor iets dat het is.

Daarom besteed ik tegenwoordig wel eens een flard van een gedachte aan de definitie van het genre waaronder Schoon Schip te vangen valt.
Aan een onbestemde toog op een onchristelijk uur hoorde ik ooit iemand die duidelijk te veel gedronken had  met veel aplomb oreren: “Ge hebt twee soorten muziek”, (Lange pauze) “Goede en slechte muziek” Daarbij klopte hij met zijn vuist op de tapkast waarbij ik vrij zeker was dat indien hij niet dronken was geweest hij dit zonder twijfel als zeer pijnlijk zou hebben ervaren. “Zo simpel is’t en al de rest is… gezever”, besloot hij met enige zin voor dramatiek. Tja, wij zijn allen toneelspelers in het diepst van onze gedachten, maar sommigen weten het niet.

Sta me toe deze dronkenmansredenering even te stelen.  ‘Schoon Schip’ is gewoon goede muziek toneel. De rest is gezever.

Toen me gevraagd werd of ik al die gedachten niet kon synthetiseren in een goed bekkende slagzin dacht ik: Waar gaat het écht over? Wat neem je nu mee na die voorstelling?  Een vraag die ook gesteld werd aan Carl Ridders toen hij zo hard vocht tegen de wrede ALS ziekte: “Wat neem je nu mee uit dit leven?” (Trouwens Carl’s gedachten kan je nog steeds hier vinden. Voor de verandering ‘ns een blog die er wél toe doet. Sorry. Deed)”. Carl keek enige seconden voor zich uit en zei: “Dan toch de liefde. Jawel.” Zo simpel is het. Wat de personages in Schoon Schip ook overkomt, op het einde is het toch altijd de liefde. Vandaar: een liefderelaas.

Heb soms het gevoel dat Carl over mijn schouder meekijkt bij deze productie. Dat vind ik geen straf.

En ook met Carl in gedachten maakt weemoedigheid zich van me meester en denk ik erbij: ‘Maar wél érg om te lachen’. Zo was hij wel. Die dekselse Carl.
Dus ‘Schoon Schip: een liefderelaas met een scherpe pointe’.

Zo, ik kan weer met een gerust gemoed de straat op. Onbevreesd voor En-wat-voor-iets-wordt-het-blikken die mij belagen. Ik weersta ze allemaal en zeg: “Dan toch de liefde” en loop verder. Met een Braziliaans muziekje in mijn hoofd.

Tot gauw,

BerD