Zo zag ik eruit vòòr ik aan 'Schoon Schip' begon. Benieuwd wat dat geeft begin Oktober, na de voorstellingen.
Ik ben al meer dan 15 jaar lid van toneelgroep Streven. Zo kon je me aan het werk zien in stukken als ‘(H)otello’, ‘Mistero Buffo’, ‘Hotel Paradiso’ en begin dit seizoen speelde ik dokter Treves in de bijzonder goed ontvangen productie ‘De Olifantman’.
Maar mijn eerste stappen op de scène zette ik bij het Mortsels Jeugdtoneel, waar ik ook enkele jaren voorzitter was. Bij het MJT was ik twee jaar geleden nog te zien in de rol van de vader in ‘Eurydike’, een gesmaakte productie voor jongeren en volwassenen in een regie van Dominique Kiekens. Het was deze productie die me in contact bracht met het werk van Sarah Ruhl, een jonge veelbelovende (wat dat ook mag betekenen) schrijfster uit New York.
Maar mijn staat van dienst is misschien groter -en langer- als regisseur dan wel als acteur. Ook het regisseren begon bij het MJT, waar ik stukken regisseerde als ‘Matilda’ (Roald Dahl), ‘De/Een kleine prins’ (De Saint Exupéry) en ‘Alice in Wonderland’. Ook ging ik al wel eens vreemd bij WTS in Mortsel en het Noordteater in Antwerpen.
Verder richtte ik enkele jaren geleden mee het theatercollectief ‘de associatie’ op, samen met Luc Brants en Luk Wauters en met de steun van Guy Storms. Met dit collectiefje maakten we drie mooie voorstellingen: ‘Art’ van Yasmina Reza, ‘Open Huwelijk’ (met de steun van de zeer aimabele Hilde Nijs) van Dario Fo en ‘Variaties op eend’ van David Mamet. Momenteel ligt de associatie in een diepe winterslaap, maar dat zou zomaar kunnen veranderen.
Met ‘Schoon Schip’ teken ik voor mijn 7de regie bij toneelgroep Streven. ‘Een blijvertje’ al zeg ik het zelf.
Als je een geregeld bezoeker bent van de voorstellingen van toneelgroep Streven, zag je misschien al een productie van mijn hand:
-
Van de brug af gezien (Arthur Miller)
-
Jacques en zijn Meester (Milan Kundera)
-
Equus (Peter Shaffer)
-
Vrouwen geen probleem (Woody Allen)
-
Nonkel Vanja (Anton Tsjechov)
-
Het belang van Ernst (Oscar Wilde)
Wereldliteratuur, zonder meer. Hoewel Sarah Ruhl nog niet de renommee heeft van de reuzen in het lijstje hierboven, ben ik er van overtuigd dat zij ooit in één adem met hen zal worden genoemd. ‘Schoon Schip’ belooft een ‘propere’ productie te worden waarin schamper gelachen mag worden, maar die de grote thema’s van het leven niet uit de weg gaat. Integendeel.
